Een sneeuw witte wolf liep rond. Ze zag Amber weer. Waar kende ze haar toch van. Ze besloot eerst te kijken. Haar blauwe ogen zochten langs Amber heen. Ze keek de jongen recht aan. Een grijns kwam om aar gezicht. Het schommeltje kraakte en piepte omdat het helemaal verroest was. Ze keek geboeid richting de jongen.

Maxim viel ineens op, een wolf stond naar hem te kijken. Gelukkig wist hij beter, het was een Lycan. 'Uhm.. hoi!' riep hij vrolijk. Hij sprong van de schommel af en keek naar Amber/de wolf.

Amber keek naar hem en zag dat ie bloosde.
ze grinnikte en keek even rond.
opeens zag ze een witte wolf ze herkende haar.
ze liep naar de wolf en gaf haar een aai.
"waar herken ik jou van???" ze keek vragend naar de wolf.
ze wist meteen dat het een lycan was.
ze keek meteen even om naar Maxim.....

'School? Dâhh,' Zei ze. Ze keek naar amber en toen naar de jongen. 'Hay.' Zei ze tegen hem. Hij zag er wel lief uit voor z'n leeftijd. Ze lachte. 'En wat brengt dit mensenkind hier bij dit verlaten huis?' Vroeg ze aan hem. Ze deed nog aardig, voorlopig, als dat joch wat flikte bij haar.

Amber hoorde haar stem en wist het meteen.
"zullen we Kiki is hebben" ze grinnikte.
ze keek dat Kiki aardig deed tegen de jongen.
maar ze kendde haar wel en rolde met der ogen.
"wel lief zijn voor hem he" ze grinnikte.
ze keek even naar de jongen en rekte zich uit......

'Nou, meschien heb ik honger.' Zei ze tegen Amber met een knipoog die haast niet zichtbaar leek. Ze keek weer naar de jongen en zetten een paar stappen naar voren.